شهریور 1405

شهروندان کانادایی و مقیمان دائم که می‌خواهند یک فرزند بزرگسال را به کانادا بیاورند، می‌توانند از مسیر حمایت از فرزند وابسته استفاده کنند.

قانون فرزند وابسته را به دو روش تعریف می‌کند: نخست، هر فردی زیر ۲۲ سال که متأهل یا در رابطه هم‌زیستی قانونی نیست، به‌صورت خودکار واجد شرایط است. دوم، فردی ۲۲ سال یا بالاتر می‌تواند همچنان وابسته شناخته شود اگر به دلیل وضعیت جسمی یا روانی که پیش از رسیدن به ۲۲ سال رخ داده، نتواند خود را تأمین کند.

پس از اینکه کودک یکی از این تعاریف را برآورده کرد، تنها مانع دیگر پذیرش است — داشتن سوابق کیفری پاک، وضعیت پزشکی قابل قبول و عدم وجود نگرانی‌های امنیتی.

حامی باید حداقل ۱۸ سال سن داشته باشد، شهروند یا مقیم دائم کانادا یا ایندیانی ثبت‌شده باشد و برنامه‌ریزی کند که همراه کودک در کانادا زندگی کند. مقیمان دائم باید برای تمام دوره حمایت در کانادا بمانند و نباید به دلایل مالی، کیفری یا تخلفات مهاجرتی قبلی منع‌شده باشند. اگر فرزند بزرگسال دارای فرزندان وابسته باشد، حامی باید سقف درآمد بالاتری را برای پوشش سه نسل برآورده کند.

حمایت مالی یک وعده اصلی است. برای کودکان زیر ۲۲ سال، حامی باید تا حداکثر ده سال یا تا سن ۲۵ سال کودک (هرکدام زودتر باشد) هزینه‌ها را تأمین کند. برای فرزندان وابسته بالای ۲۲ سال، تعهد سه ساله است. حامی باید نیازهای اساسی و هر گونه کمک‌های اجتماعی که کودک دریافت می‌کند را پوشش دهد؛ دولت پس از آن سعی می‌کند این مبلغ را از حامی بازیابی کند. در عوض، فرزند بزرگسال به بیمه سلامت عمومی دسترسی پیدا می‌کند.

درخواست از طریق وب‌سایت مهاجرت تحت بخش «حمایت از همسر، شریک یا فرزند وابسته» آغاز می‌شود. متقاضیان گزینه «فرزند وابسته من» را انتخاب کرده، کشور محل سکونت کودک را مشخص و فهرست چک‌لیست و فرم‌ها را دانلود می‌کنند. مدارک می‌تواند به‌صورت شخصی یا از طریق نماینده مجاز—وکیل یا مشاور مهاجرت دارای مجوز—تکمیل شود. دقت بسیار مهم است؛ حتی اشتباهات کوچک می‌تواند منجر به رد درخواست شود. زمان پردازش بسته به کشور متفاوت است؛ برای هند هفت ماه و برای کانادا، نیجریه و فیلیپین نوزده ماه طول می‌کشد.

به‌طور کلی، این برنامه مسیر شفافی برای اتحاد مجدد خانواده‌ها فراهم می‌کند، به‌شرط آن‌که حامیان مسئولیت‌ها را درک کرده و شرایط واجدیت را برآورده سازند.

کانادا مسیر سریع ویژه‌ای برای افرادی که می‌توانند اثبات کنند از طریق نسب شهروند هستند و قصد تحصیل در مدرسه‌ای کانادایی را دارند، باز کرده است.

این تغییر پس از تصویب Bill C‑3 اتفاق افتاد؛ قانون پیشین که فقط نسل اول متولد خارج از کشور می‌توانست شهروندی را ادعا کند، لغو شد و میلیون‌ها فرزند – به‌ویژه از ایالات متحده – حالا می‌توانند برای دریافت گواهی شهروندی درخواست دهند.

به دلیل افزایش چشمگیر درخواست‌ها، زمان معمول پردازش تا حدود ۲۵ ماه افزایش یافت؛ مدت زمانی که برای اکثر تازه‌واردان بسیار طولانی است.

برای جلوگیری از اینکه دانشجویان از شروع ترم خود باز بمانند، Immigration, Refugees and Citizenship Canada (IRCC) یک خط «پردازش اضطراری» برای موارد مرتبط با تحصیل ایجاد کرد.

متقاضیان باید نامه‌ای پوششی جهت تسریع درخواست، توضیح شخصی دربارهٔ ضرورت گواهی برای تحصیل و مدرکی مبنی بر ثبت‌نام (مانند نامه پذیرش و جزئیات شهریه) ارائه دهند.

این اسناد به پروندهٔ معمولی درخواست شهروندی اضافه می‌شوند و یک مأمور تصمیم می‌گیرد آیا درخواست شایستگی تسریع را دارد یا خیر.

اگرچه این خدمت تضمین نمی‌کند گواهی پیش از شروع کلاس‌ها صادر شود، برخی متقاضیان گواهی خود را در عرض چند هفته دریافت کرده‌اند.

داشتن گواهی شهروندی کانادایی باعث صرفه‌جویی در هزینهٔ تحصیل می‌شود؛ زیرا شهروندان معمولاً نرخ شهریه داخلی می‌پردازند که می‌تواند هزاران دلار کمتر از هزینهٔ بین‌المللی باشد.

با این حال، مؤسسات آموزشی باید گواهی را در پرونده داشته باشند تا بتوانند نرخ پایین‌تر را اعمال کنند؛ بنابراین دانشجویان ممکن است تا تکمیل مدارک، هزینهٔ بالاتر را بپردازند.

فراتر از صرفه‌جویی در شهریه، دوگانه‌تابعیت امکان حفظ ملیت اصلی، کار بدون محدودیت ساعت در حین تحصیل و سفر آزادتر از طریق برنامه‌هایی مانند International Experience Canada را فراهم می‌کند.

IRCC دلایل اضطراری دیگری برای مسیر سریع مانند وضعیت‌های اضطراری سلامت، بی‌تابعیتی یا پیشنهاد شغلی را نیز فهرست می‌کند، اما تحصیل همچنان پرطرفدارترین مسیر است.

برای کسانی که نمی‌دانند از کجا شروع کنند، ابزارهای ارزیابی آنلاین و وکلای مهاجرتی مجاز می‌توانند فرآیند را راهنمایی کنند.

به طور خلاصه، اگر شناسایی نسب کانادایی داشته باشید و قصد تحصیل در کانادا را دارید، اکنون مسیر واضحی (اگرچه رقابتی) برای دریافت سریع گواهی شهروندی و بهره‌مندی از مزایای متعدد آن وجود دارد.

اداره مهاجرت، پناهندگان و تابعیت کانادا (IRCC) به‌تازگی دور جدیدی از دعوت‌نامه‌ها را آغاز کرده و ۲,۰۰۰ مکان را به افرادی که در کلاس تجربه کانادایی (Canadian Experience Class) هستند اختصاص داده است. برای حضور در این گروه، متقاضیان باید حداقل ۵۲۱ امتیاز در سیستم رتبه‌بندی داشته باشند و پروفایل Express Entry خود را پیش از موعد صبح زود ۱۸ اوت ۲۰۲۶ ایجاد کرده باشند.

این قرعه‌کشی تنها بخشی از یک سال بسیار پرتحرک برای برنامه Express Entry است. تا اوایل سپتامبر ۲۰۲۶، IRCC پیش از این ۵۱ قرعه‌کشی برگزار کرده و بیش از ۱۱۷,۰۰۰ دعوت‌نامه را در چندین مسیر توزیع کرده است. اعداد الگوی واضحی را نشان می‌دهند: دسته‌هایی که به‌ویژه برای نامزدهایی که پیشاپیش با کانادا در ارتباط هستند — نظیر نامزدهای استانی و کارگرانی با تجربه کانادایی — ترجیح می‌دهند، بیشترین دعوت‌نامه‌ها را به خود اختصاص داده و بالاترین حد نمره را دارند.

تنها کلاس تجربه کانادایی بیش از ۵۱,۰۰۰ دعوت‌نامه را شامل می‌شود، در حالی که برنامه نامزد استانی نزدیک به ۸,۰۰۰ دعوت‌نامه اضافه کرده است. سایر مسیرها مانند تسلط به زبان فرانسه، کارگران بهداشت و درمان، مدیران ارشد و جذب‌های نظامی نیز حضور دارند، اما سهم کمتری از کل را تشکیل می‌دهند.

برای کسانی که امید دارند به اقامت دائم دست یابند، این خبر دلگرم‌کننده است. سیستم به‌ وضوح به افرادی که پیشاپیش در کانادا زندگی، تحصیل یا کار کرده‌اند پاداش می‌دهد. داشتن نمره قوی در CRS و یک پروفایل به‌موقع می‌تواند دریچه‌ای به سمت اقامت دائم بگشاید، همان‌طور که در دور اخیر دعوت‌نامه برای ۲,۰۰۰ نفر مشاهده شد.

به‌طور کلی، کانادا همچنان به استخر استعدادهای موجود خود برای تأمین نیازهای کاری تکیه می‌کند، در حالی که مسیرهایی برای تازه‌واردان با توانایی‌های زبانی یا مهارت‌های تخصصی نیز فراهم می‌سازد. متقاضیان آینده‌نگر باید نمرات خود را بررسی کنند، پروفایل‌های خود را به‌روز نگه دارند و برای قرعه‌کشی بعدی آماده باشند.

کانادا یک ماه اضافه به مدت زمانی که کارگران خارجی می‌توانند برای دریافت ارزیابی تأثیر بازار کار (LMIA) کارفرمای خود صبر کنند، افزوده است. پیش از این، متقاضیان تنها ۶۰ روز پس از ارائه درخواست اجازه کار تحت برنامه کارگر خارجی موقت (TFWP) فرصت داشتند تا ثابت کنند که یک شهروند کانادایی یا مقیم دائم نمی‌تواند آن شغل را پر کند. قانون جدید که از ۲۱ اوت ۲۰۲۶ اجرایی می‌شود، این بازه را به ۹۰ روز افزایش می‌دهد. این تغییر به عنوان یک شبکه ایمنی عمل می‌کند: به افرادی که قبلاً در کانادا هستند اجازه می‌دهد در حالی که LMIA کارفرما هنوز در حال پردازش است، به کار خود ادامه دهند، به جای اینکه مجبور به توقف کار یا خروج از کشور شوند.

این مزیت از چیزی به نام «پردازش همزمان» ناشی می‌شود. تحت این سیستم، کارگر می‌تواند برای دریافت اجازه کار TFWP درخواست بدهد حتی اگر LMIA هنوز تأیید نشده باشد. سپس مأمور تصمیم‌گیری اجازه کار را حداکثر تا سه ماه به حالت تعلیق می‌گذارد تا متقاضی بتواند نتیجه LMIA را که پس از آن دریافت می‌شود، به پرونده‌اش پیوست کند. اگر LMIA مثبت یا خنثی باشد، اجازه کار بدون ایجاد شکاف در وضعیت قانونی کارگر صادر می‌شود. این کار از وضعیتی استرس‌زا که در آن اجازه کار فعلی منقضی می‌شود، LMIA هنوز در انتظار تصمیم است و کارگر ممکن است حق کار کردن خود را از دست بدهد، جلوگیری می‌کند.

برای بهره‌مندی از این امکان، باید سه شرط ساده برآورده شود:

• اجازه کار فعلی باید در دو هفته آینده منقضی شود.
• کارفرما باید پیشاپیش یک LMIA کامل را ثبت کرده باشد.
• تصمیم‌گیری در مورد LMIA هنوز در حال بررسی باشد.

زمانی که این سه شرط برقرار باشد، کارگر می‌تواند در کانادا بماند، تحت شرایط اجازه کار قبلی به کار خود ادامه دهد و منتظر تأیید اجازه کار جدید بماند. بنابراین این سیاست هم از کارمند که پایه قانونی خود را حفظ می‌کند، و هم از کارفرما که کارگر مورد نیاز خود را در حین انتظار برای تصویب بوروکراتیک از دست نمی‌دهد، محافظت می‌کند.

در عمل، این تمدید ۳۰ روزه خطر از دست دادن شغل ناگهانی را کاهش می‌دهد، تداوم کسب‌وکارهایی که به نیروی کار خارجی وابسته‌اند را حفظ می‌کند و به سیستم مهاجرت راهی شفاف‌تر و انسانی‌تر برای مواجهه با نتایج تأخیر یافته LMIA ارائه می‌دهد. این گامی عملی به سمت یکپارچه‌سازی روان‌تر کارگران موقت خارجی در بازار کار کانادا است.